Η πιο μεγάλη μάχη

Η πιο δύσκολη μάχη είναι αυτή με τον ίδιο μας τον εαυτό. 

(Μια σύγχρονη ματιά στο Bhagavad Gita)

Στο αρχαίο ινδικό κείμενο Bhagavad Gita, διαβάζουμε για έναν πολεμιστή, τον Άρτζουνα, που λίγο πριν ξεκινήσει τη μάχη της ζωής του, λυγίζει. Απέναντί του δεν στέκονται εχθροί, αλλά οι δικοί του άνθρωποι. Συγγενείς, δάσκαλοι, φίλοι. Όσοι του έδωσαν αξίες, ιδανικά, αλλά και τραύματα. Και εκείνος, συγκλονισμένος, δηλώνει ότι δεν μπορεί να πολεμήσει.

Αυτό που κάνει το Bhagavad Gita διαχρονικό δεν είναι το ιστορικό του υπόβαθρο, αλλά η συμβολική του δύναμη. Η μάχη που καλείται να δώσει ο Άρτζουνα είναι η μάχη του καθενός μας με τα μέρη του εαυτού του:

• με τις ιδέες που δεν του ταιριάζουν πια

• με πεποιθήσεις που κάποτε τον προστάτευαν αλλά τώρα τον περιορίζουν

• με ρόλους και εικόνες που του φόρεσαν ή φόρεσε μόνος του

• με φόβους που δεν του επιτρέπουν να σταθεί στο κέντρο του

Το δύσκολο είναι ότι όλα αυτά δεν είναι "ξένα". Είναι οικεία. Είναι κομμάτια μας. Είναι οι "δικοί μας άνθρωποι" εσωτερικά. Γι' αυτό και ο Άρτζουνα, όπως κι εμείς, διστάζει. Ποιος θέλει να στραφεί εναντίον του εαυτού του;

Κι όμως, μόνο μέσα από αυτή τη σύγκρουση μπορεί να υπάρξει πραγματική εξέλιξη. Όχι για να "νικήσουμε" βίαια αυτά τα κομμάτια, αλλά για να τα δούμε καθαρά, να τα τιμήσουμε, να τα αποχαιρετήσουμε – και να πάρουμε τη θέση μας στην πιο αυθεντική μας έκφραση.

Ο Κρίσνα, η φωνή της ανώτερης επίγνωσης, δεν χαρίζεται. Λέει στον Άρτζουνα:

"Αυτή η αδυναμία δεν σου ανήκει. Δεν σου ταιριάζει. Σήκω και θυμήσου ποιος είσαι."

Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική πράξη αυτογνωσίας:

να σταθείς μπροστά σε όλα όσα σε κρατούν πίσω και να πεις με σταθερότητα — φτάνει.

Όχι με θυμό. Αλλά με αγάπη για το ποιος μπορείς να γίνεις.

Η εξέλιξη δεν είναι άνετη. Είναι ηρωική. Και ο κάθε άνθρωπος καλείται αργά ή γρήγορα να δώσει αυτή τη μάχη.

Να κοιτάξει τα κομμάτια του που δεν τον εξυπηρετούν πια.

Να αποχαιρετήσει ό,τι έχει τελειώσει.

Και να διεκδικήσει, όχι ένα βασίλειο εξουσίας,

αλλά το βασίλειο του αληθινού του εαυτού.